حسرت سرشار
جُندب بن حُجَير خَولانی
وي از چهرههاي بارز شيعه در كوفه و از ياران علي(ع) بود و قبل از رسيدن سپاه حرّ به كاروان امام حسين(ع) ، از كوفه بيرون آمد و به كاروان حسيني پيوست . جُندَب همواره از غربت و مظلوميت سيدالشهداء ميگريست و كوفيان را نفرين ميكرد و روز عاشورا به شهادت رسيد .
حسرت سرشار
********
عاشقي كو كـه از اين شور و نــوا اشك نريخت
كــــو دلِ ســوختهاي كز غــم مـا اشك نريخت؟
آتــش افـــروخــــته بـــادا دلِ آن بــيخــــــبري
كـــه بـــرانـــدوهِ گــرانــبارِ شـما اشــك نـريخت
كــسي آهــسته بـه من گفت بپرس از دلِ خويش
كـــه بــر آن عــشقِ غــريـبانه چرا اشك نريخت
دور بـــادا گُـــل و گُلـــزار از آن بــاغ و چــــمن
اگر از حـــسرتتان بــر هــمه جـا اشـك نــريـخت
هـفت بــندِ دلـم آتـــش شــد و يـكمرتـبه سـوخت
چشـمِ دل كــور كــه از شرم و حيا اشك نريخت
بـاد بــا شــيونِ خـود ، رنگِ گُـل از دشت زدود
ابــر بـا پــيروي از آب و هــوا اشــك نـــريخت
گُــلِ نــيلوفــر از آن پــيچـشِ گــيسوي نـكاسـت
دلِ مـــرداب از ايـــن شــور و نوا اشك نريخت
بـــركه بـــر تـــاولِ گلـــگونِ دلـــم گــريه نـكرد
چــشمه در مــــرگِ بـــهارِ شــهدا اشــك نريخت
چــه كــسي گــفت كـــه از غُــربت و تنهاييِ ما
بــر بــلندايِ افــــق چشـــم خــدا اشـك نريخت؟
بــر ســـر و روي جهان حسرتِ سرشار شكفت
واژگــون بــاد فلك ، كــز غــمِ مــا اشك نريخت
غم تازه
قاسم بن حبيب ازدي(قاسم بن حارث كاهلي)
قاسم بن حبيب ازدي از شهداي كربلاست كه نام او در زيارت ناحيه آمده و شيخ طوسي در كتاب الرجال نامش را ذكركرده است . در زيارت رجبه نام وي قاسم بن حبيب ذكر شده و همچنين عنواني به نام قاسم بن حارث كاهلي نيز آمده كه احتمال دارد تكرار اسم اول باشد . قاسم در روز عاشورا همچون ديگر ياران اباعبدالله به ميدان رفت و پس از نبردي شجاعانه با سپاه دشمن به شهادت رسيد.
غم تازه
*****
عـــاشقي جــــرمِ جــدايــيست تـو امـّا بــپذير
عشـــق ، تــقديرِ خــدايـيست امّـا تــو بــپذير
دوســـتي مــزدِ خــطاكــاريِ مـا بود ، بدان!
آخــــريـنِ طــــعم گـــناهِ دلِ مـــا را بـــپذير
اي ســـــــببسازِ غـــــم دلشــــــدگانِ ازلي
ايـــن غـــمِ تـــازهتر ازآبِ گـــــوارا بــپذير
اي دلم دلشــدهي عـصمت و مـعصوميتات
اشـــــــتياقِ مـــنِ دلــداده و تـــــنها بــــپذير
دشت ، اي دشت به خون خفتهي گلهاي غريب
اشــــــــكهايِ دلِ دريـــــايي مـــا را بـــــــــپذير
اگـــــــر از ســـــاحـلِ غــم راه به جايي نـبري
هــــــديهي مـــــوجِ مســـــيحايــيِ دريـــا بــپذير
دوســت، اي مـــونـسِ مـا و دل بـــيچارهي مــا
مســتي از جـانبِ ايـــن عـاشـقِ رســـوا بــپذيـــر
اي هـمآوازِ مـنِ مـست و خــراب از همه رو
شــــورِ خـــنياگـريِ ايـــن دلِ شـــيدا بـــپذيــر
پـــيشكش بــاد بـــه درگــاهِ عـــطشهايِ تــو دل
نـــــذر و قــربــانــيِ مـــا ، بـارخــــدايا بــــپذير
راز سربسته
جُنادة بن كعب انصاري
از شهداي كربلاست . از مكه همراه امام حسين(ع) به كوفه آمد و روز عاشورا درحمل? اول به شهادت رسيد . او همواره مست از عشق و جان دادن در راه دين بود تا آنكه غرق در عالم رباني عشق ، به ديدار معبود شتافت .
راز سربسته
*******
آنكــه امــواجِ غــم و ماتــم ما را به تو گفت
آخــرين رازِ دلِ مـحرمِ مــا را به تو گـفت ؟
مگر اين عشق از آشوبِ دل و چشم چه ديد
كــه بـرآشــفتگيِ هر دَمِ مـا را به تــو گـفت
ســاحلِ ســرخِ دلم تشــنهي دريا شدن است
بيمِ امـواجِ جـدايــي غمِ ما را بـه تـو گــفت
كوچه بـاغِ دلت از لاله گُل آذين شـده است
تا نســيمِ ســحري مَــقدمِ ما را به تـو گــفت
خـوابِ خاكسـتريِ دشت بـرآشـوب كـه ابـر
خـــبرِ آمــدنِ نــم نمِ ما را بـــه تــــو گــفت
عـاشقم ، عـاشـقِ سـيراب شــدنها كه صبا
دردِ دلهــايِ پُـر از زمـزمِ مـا را به تو گفت
آتش افـــروخته گــرديد در آن حــالتِ نـاب
دلِ مســتي كــه تمامِ غـمِ مـا را به تــو گفت
خــو گـرفتيم بـه دنيايِ عـطشهات كه عشق
راز سـربستهاي از عــالمِ مـارا بـه تــو گفت
به کجا...؟
قارب مولي امام حسين(ع)
قارب مولي حضرت ابا عبدالله الحسين(ع) است كه روز عاشورا در كربلا حضور داشت و در زيارت ناحيه نام او برده شده است كه همچون ديگر شهداي عاشورا به دفاع از امام خويش برخاست و بدست دژخيمترين قوم شهيد شد .
به كجا ...؟
بي صدا ميگذري ، از دلِ صحرا به كجا...؟
تشنهي عشقِ تو هستيم چه شد ساحل يار
موجِ سرگـشتهي آهيم ، دريغا به كجا...؟
مـست و افـتادهام از پا چو نسـيمِ سـحري
ميبري ، اي دلِ آواره مرا تا به كجا...؟
از غم و فـــرطِ عـطشهايِ غــريـبانهي يار
ميروي از دلِ اين خاكِ غمافزا به كجا...؟
بگو اي ســاحلِ وامـانده در اعــماقِ عــطش
بال و پر ميزني از دوريِ دريا به كجا...؟
چــــه خــيالِ عــبثآلوده و سســـتي كه دلم
گفته دعوت شده از سويِ تو اما به كجا...؟
طلبِ بخشش و رحمت دلم از سويِ تو داشت
ســــفرِ عشـــقِ غـريبانه خــدايــا به كجا...؟
بارها گفتهام از عـشق و جــنون درگـذرم
رو كنم سويِ تو با اين دلِ تنها به كجا...؟
به خــدا تـا تــو نـيايي غـمت از دل نــــرود
ميبري ، اي غمِ سرگشته دلم را به كجا...؟
اي دل اي عاشقِ دلسوخته در آتشِ عشق
عاقبت ميروي از دستِ من اما به كجا...؟
لحظهی موعود
جَبَلَة بن علي شيباني
وي در صفّين ، در ركاب اميرالمؤمنين (ع) حضور داشت و در قيام مسلم بن عقيل در كوفه همراه او بود . پس از شهادت مسلم ، نزد قبيلۀ خود رفت و پنهان شد و آنگاه كه امام حسين (ع)به كربلا آمد خود را به آن حضرت رساند و در حين نبرد آسمان و زمين را مورد خطاب قرار داد كه از تشنگي و مظلوميت اباعبدالله(ع) و يارانش چشم مپوشد . او در حملۀ اول به شهادت رسيد.
لحظهي موعود
******
آفتابا تو از اين دردِ گران چشم مپوش
از ستمكاري و آزارِ جهان چشم مپوش
آسمــانا خـــبرِ ابـــر كـــن از رويِ نياز
طلبِ آب كن از زخمِ زبان چشم مپوش
نكـــــند فكـــرِ شب از خــاطرِ پاكت ببرد
آنچه را ديدهاي از گــفتنِ آن چشم مپوش
انـــــتظارِ تـــو كشــيدم كـه به دادم بـرسي
از عطشوارگيِ روح و روان چشم مپوش
تا فرات از لبِ مــا ســاغرِ خود كرد دريغ
از خطاكــاريِ آن دستِ روان چشـم مپوش
حال و روزِ گُل و گلبانگِ چمنزار ببين
از ســـتموارگــيِ بادِ خزان چشم مپوش
لاله بـا زخــمِ بــرانگــيختهاش شاهدِ ماست
پس ببين بيرقِ خونين و از آن چشم مپوش
ميرسد ، از طرفِ عشق به ما مژدهي مرگ
ايــنك از هــديـهي دلســوختگان چشـم مپوش
بـــر شــهيدِ شـــفق آرايِ افــقهاي غريب
واپسين لحظهي موعودِ زمان چشم مپوش
هلهلهي مرگ
عبدالله بن عروة بن حراق غفاري
وقتي اصحاب و ياران امام حسين (ع) در شهادت از يكديگر پيشي ميگرفتند ، عبدالله بن عروة غفاري و برادرش خدمت امام آمدند و گفتند : يا اباعبدالله ، اينك كه دشمن ما را فرو گرفته و به تو نزديك گشته است ، دوست داريم در پيش روي شما كشته شويم . امام به آنان مرحبا گفت و عبدالله راهي ميدان نبرد شد و پس از نبردي سخت به درجه رفيع شهادت نائل گشت.
هلهلهي مرگ
ســربدارِ توأم آن سادگيِ مرگ كجاست
شورِ شيدايي و افتادگيِ مرگ كجاست ؟
من اسيرِ عطش افروختنِ عشق شدم
آخرين پرتوِ آزادگيِ مرگ كجاست ؟
مـــحو شــد واهمههايِ منِ بينام و نشان
به رجزخوانيام آمادگيٍِ مرگ كجاست ؟
دورم از نسبتِ وامـاندگياي بــركهي بيم
مـوجهايِ دل و دلدادگـيِ مرگ كجاست ؟
همنشينِ شبام از رحلتِ جانـــسوزِ ســحر
روحِ غمخواري و افتادگيِ مرگ كجاست ؟
عشق هي كرد دل و مركبِ جان دادنِ ما
حاليا هلهلهي ســادگيِ مــرگ كـجاست ؟
عمران بن کعب انصاري
از ياوران ابا عبدالله و شهداي کربلاست که نامش درزيارت ناحيه مقدسه ذکر شده است و روز عاشورا همچون ديگر ياران امام اذن ميدان طلبيد و با موافقت مولايش به جنگ پرداخت و سرانجام به شهادت رسيد.
دو رکعت عطش
صبر کن ، آمدنِ قافله نزديک شــدهست
دوري ممتدِ اين فاصله نزديک شدهست
گــوش کــن ! ميشـنوي تشنگي سُــــرخِ دلـم
کز عطش واعطشاش با گِله نزديک شدهست
عـــطشِ تــازهي پـــرواز تــو افـتاد بـــه دل
پر زدن با تو از اين فاصله نزديک شدهست
شــورِ جــاري شدن از دشت چه حاليست به رود
با تو بودن چه خوش اين مرحله نزديک شدهست
مطمئن بـاش کــه از شــرقِ شکوفاييِ عشق
فصلِ گل خوانيِ آن چلچله نزديک شدهست
اي تو سر مستتر از صاعقهي سُرخِ قيام
آخــــرين وحشتِ آن زلزله نزديك شدهست
تـا ســحرگـاهِ رسيدن به مقامِ گُلِ سُرخ
دلم اينبار به اين سلسله نزديك شدهست
تا دو ركعت عطش و عشق به دروازهي نور
وقـــتِ خـــوانــده شــدن نافله نزريک شدهست
سورهی باران
بُرير بن خُضير همدانی
از اصحاب وفادار امام حسين(ع) و از انسانهای شايسته و پرهيزگار که زاهد ، قاری قرآن و معلم قرآن و از شجاعان بزرگوار کوفه بود . شب عاشورا نيز از کسانی بود که برخاست و در حمايت و جانبازی برای امام ، سخنانی ايراد کرد . روز عاشورا ، به ميدان رفت و خطاب به سپاه عُمر سعد خطابهای ايراد کرد و به نکوهش آنان پرداخت . بُرير ، پس از حُر به ميدان رفت و آنقدر جنگيد تا شهيد شد .
سورهی باران
ای دلم ، آيهای از سورهی بارانی تان
کـــی تلاوت کــنم اندوه و پريشانیتان
اقــــتدا مـــیکنم از ناله به قد قامتِ نَی
تـــا قـــــرائت کنم آن سوزِ نيستانیتان
از گوارايی و اندوهِ عطش تازهتر است
طعم عــرفانيِ آن ســورهی سبحانــیتان
قاريِ تشنه لبِ سُرخِ تـلاوت شـــــدهام
دوست دارم عطش و غُربتِ قرآنیتان
از دلِ مـــــفرغی مــاه بــپرسيد که شب
ســـالها ســـوختهام بــا غـــــم پنهانیتان
شدهام سنگ صبورِ دلِ پُردغدغه - تا -
نـشـکـند روشــنيِ خـلوتِ عــرفانیتان
بر قنوتِ لبم آوازِ عطش سرزده است
چــه کـنم با تـبِ سـرشار بيابانــیتان
پيشکش باد به درگاهِ عطش ، هستی عشق
چشــمهی خــونِ دل و ديــدهام ارزانـــیتان
سجده بر ساحتِ گلگونِ شما کرد دلم
ای دل و جان به فدايِ سَرِ قربانیتان
اَنَس بن حارث کاهلی
وی از اصحاب پيامبر خدا(ص) ، از طايفه بنیکاهل از بنیاسد بود . پيرمردی سالخورده ، از شيعيان کوفه بود که موقعيّتی والا داشت . شبانه خود را به کربلا رساند و روز عاشورا با جانفشانی خويش همه را مبهوت عشق و دلدادگی خود نمود و در پرتو روشنی از نور در رکاب امام حسين(ع) به شهادت رسيد.
پرتو روشن
ـــــــــــــــــ
قد کشيدهست شعاع شبِ تار از دل دشت
مــحو شــد دامــنهی روشـنِ يار از دل دشت
ای ســـزاوارتــرين گـــريــه از ايــن ابــر بخواه
تا غماش بشکند اين قفل و غبار از دل دشت
آسمان عـــهد نــمودهست کــه باران نــشود
پس تو ای چشمهی ديرينه ببار از دل دشت
حلقه بر گُل زن و با پنجهی نيلوفریات
باز کن پنجرهی رو به بهار از دلِ دشت
يـــا بـه آخـــر بــرسان دشـمنيِ بــادِ خـزان
يا به پايان ببر اين قهر و غبار از دل دشت
آنــچنان مستِ بـــيابانی تو لاله شدهست
که شرابِ عطشاش بُرد قرار از دل دشت
غـنچه تـا خــنده نــمود از نــفس باد صبا
ناگهان بُرد خزان ، رنگ بهار از دل دشت
میکشد دستِ بهارانهی آن لالهی عشق
طـــرح گــلگون و غــريبانهی يار از دل دشت
به گُل افشانيِ جان از هوسِ مرگ چه باک!
ســـر برآورده اگـر حـــلقهی دار از دل دشت
جای ترديدِ سحر نيست که پيچيده بر اوج
پــــرتوِ روشـــــنِ آن آيــــنهدار از دل شب
ديدار خدا
عمرو بن صبغه صنبعی
عمرو از شهدای کربلاست که نامش در زيارت ناحيه ذکر شده و شيخ طوسی و ابن شهر آشوب نام وی را در شمار کشتگان اولين حمله ذکر کردهاند . وی از اعراب قحطان است که روز عاشورا با همهء وجود دوست داشت که از امام خويش دفاع کند و به ديدار خداوند نائل شود .
ديدار خدا
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
عشق چون سوزِ دلِ ما به همين سادگی است
راهِ عاشـق شـدن اينجا به همين سادگی است
بــر سَــرِ عشــقِ تــو دارايــيِ دل باخــتهام
اين قمارِ منِ رسوا به همين سادگی است
با عطش ساختن و سوختن از دوريِ آب
انتقام از دلِ دريا به همين سادگی است
سايهی دستِ کسی بر سَرِ ما نيست چو سرو
رازِ آزادگــی امّـــا بـــه هــمين سـادگــی است
بـــه تمــاشــايِ خــداونــد بيــا تــا بــرويـــم
که تماشای تو جانا به همين سادگی است
دلــــم از زاويـــهی عـــشق تـو را مینگرد
ديدنات بارخدايا به همين سادگی است
بی تو دل کَندم از اين هستی و واماندگیام
دوری از دوزخِ دنيـا بـه همـين سـادگـی است
عشق را باز صدا کن که به يُمن قدماش
سبزهآرايی دلها به همين سادگی است
غسل کن در عطش و خون شقايق که در آن
ديــدنِ صــورتِ زيبــا بــه همين سادگـی است
مـا بــه ديــدارِ تــو مشتاق و تـو از ما نگران
دوستی از نظرِ ما به همين سادگی است
سرنوشت
سليمان مولی حسين بن علی (ع)
سليمان از شهدای کربلاست که روز عاشورا پس از آنکه تعداد زيادی از ياران امام حسين(ع) به شهادت رسيدند از امام اجازه خواست و پس از موافقت امام به ميدان نبرد شتافت و به دفاع از مولای خويش پرداخت که بدست سليمان بن عوف حضرمی به شهادت رسيد
سرنوشت
*****
مرگ در دشتِ غماندود ، خدا خواسته بود
سرنوشتی که چنين بود، خدا خواسته بود
آن نخستين گُلِ پرپر شده در شورشِ باد
که دلش هيچ نياسود ، خدا خواسته بود
آسمان که پس از گريه در آن ساغر سُرخ
جرعهای صاعقه افزود ، خدا خواسته بود
حال آن رودِ گــرفــتار کـــه در مــعبر دشـت
شد اسير و عطشآلود ، خدا خواسته بود
حرمتِ سبزِ تو در آتش و خاکسترِ خشم
که نشد طعمهی نمرود ، خدا خواسته بود
آنکه با لهجهی درياييِ خود در دل شب
لطف بر ما و تو فرمود ، خدا خواسته بود
عـــطرِ پاکيزگيِ آب به صـــحرا نرسيد
بويِ ديرآمدنِ رود ، خدا خواسته بود
مـا کــه دلباختهی حسرت جانسوزِ توأيم
اين همه رنجِ غم اندود خدا خواسته بود
تن بــه تــقدير بلا دادهام ای مـرگِ عـــزيـــز !
سرنوشتی که چنين بود ، خدا خواسته بود
راه
عمرو بن خالد صيداوی(عمروبنخلف)
عمر از قبيله بنی اسد و از اعراب عدنان بود که روز عاشورا پس از شهادت وهب پيش امام حسين(ع) آمد و عرض داشت: يا اباعبدالله ! جانم فدايت . میخواهم به اصحاب تو بپيوندم و دوست ندارم ، زنده بمانم و تو را کشته ببينم ! امام حسين(ع) فرمود : برو که ما هم بعد ساعتی به تو ملحق خواهيم شد . او به ميدان رفت و میگفت اليک يا نفس منالرحمن فابشرو باالروح و الريحان پس جنگيد و شهيد شد.
راه
***
اين دلِ ســوخـته تا راه بــه درگاه تو بُرد
خون شد و با غمِ ما راه به درگاه تو بُرد
به حريم تو و دلدار رسيدم چه عجب !
عـاقـبت ســوزِ دعـا راه بـه درگاه تو بُرد
خسته و دست به دامانِ تو گرديد دلم
نااميد از هـمه جـا راه به درگاه تــو بُـرد
غنچهی باغ دلم پردهنشين گشت، ولی
هــــمرهِ بـادِ صـــبا راه بــه درگــاه تو برد
تشنگیهای برافروختهی دلشدگان
در بيـــابـانِ بـلا راه بـــه درگـاهِ تو بُرد
خوش به حال دلِ لاله که پس از دوری و درد
در بـــهارِ شـــهدا راه بـــــه درگــاه تـــو بــــرد
تا نشســتم بــه اميد تــو و بازآمدنات
اين دلِ عقدهگشا راه به درگاه تو برد
رقص خون در دل ميدان بلا کرد و سپس
از خيـــابـان خــدا راه بـــه درگـاه تــو بـرد
مگر ای عشق تو خوشحال نبودی که دلم
باغـم و شــور و نــوا راه بــه درگاه تـو بــرد
مستی و عشق تو بر وفق مرادست ، ببين!
دلــم از رويِ صـــفا راه بــه درگـاه تـــو بُـــرد
نشانی
اَسلَم ترکی
وی غلام سيدالشهدا (ع) و ترک زبان بود ، تيرانداز و کماندار و قاری قرآن و آشنا به عربی بود . وی دلاورانه جنگيد و بر زمين افتاد . امام به بالين او آمد و گريست و چهره بر چهرهاش نهاد . اسلم ، چشم گشود و امام حسين(ع) را بر بالين خود ديد ، تبسمی کرد و گفت : جان و دل و همهی وجودم فدای تو باد ای فرزند رسول خدا و سپس شهيد شد .
نشانی
يار ! ای يار ! دلِ بی کفنام وقف تو باد
تودههايِ دلِ ابری شدنام وقفِ تــو باد
ای بهاری که در آن نيست نشان از چمنی
لالـه آرايـيِ ايـن جـان و تـنام وقف تـــو باد
ای گلستانهی سبزی که چنين سوختهای
چشـمه سـارانِ تـمامِ بـدنام وقـفِ تــو باد
ياسِ گمگشتهام ای آنکه نداری کفنی
بويِ يوسف زدهی پيرهنام وقفِ تو باد
دل که طغراکشِ درگاهِ حريم تو شدهست
با نسـيم خـوشِ باغ و چـمنام وقف تو باد
داغ پائيزیام از داغِ تو جانسوزتر است
اينک اين باغِ پر از نسترنام وقف تو باد
اين همه زخم گرانمايه که از عشق رسيد
بـا غـمِ دلـکشِ آن بـر بـدنام وقـف تــو بـاد
يادِ زيباييِ گُل ، در دل و جان زمزمه گوست
آنـچه شـد وردِ زبـان و سـخنام وقـف تـو باد
پَر بگير از قفس سردِ تن ای روح لطيف
آتـش و آه دلِ بیکـفنام وقف تــو بــاد
محمد بن ابی سعيد بن عقيل
محمد از جمله شهدای کربلاست که روز عاشورا حضور داشت و نامش در زيارت ناحيه مقدسه ذکر شده است . محمد پس از کسب اجازه از امام به ميدان جنگ شتافت و طی نبردی دليرانه بدست لقيط بن ناثر فهی شهيد شد.
ساحل غم
کس نشد محرم راز دل غمهای بزرگ
بجز اين آتش بیحاصل غمهای بزرگ
اين چه روديست که در متن غريبانهی خاک
بی تو پهلو زده بر ســاحـل غـمهای بــزرگ
سجده بر سورهی خون، گريه در آئينهی درد
شــرح حالی که شده شامل غمهای بزرگ
چشم دل باز کن ای باغچهی مست بهار
تا ببينی دلم اين سـائل غـمهای بــزرگ
من به غمخواری گلهای عطش آمدهام
عاشقم، عاشق دريا دل غمهای بزرگ
پوشش ابر غريبی که روايتگر توست
سايه انداخته بر ساحل غمهای بزرگ
با دو بال عطش آلود به خونخواهی عشق
مــیروم تــا افــق کـامـل غـمهای بـــزرگ
ثقل جنون
عمروبن جندب حضرمی(ابن عمربن جندب)
عمرو بن جندب يا از حضرموت بوده که قبيلهای قحطانی میباشد و يا از بنی حضرمی است که يکی از قبايل يمن بوده است . او يکی از شهدای کربلاست که در رکاب سرور و سالار شهيدان حضرت ابا عبدالله (ع) همچون آزادگان و عاشق دلان به شهادت رسيد.
ثقل جنون
عشق راز کهن سادگیام داد به باد
عاشقی شهرهی دلدادگیام داد به باد
شور سرمستی شيدا شدن و ثقل جنون
حالــت ســادهی افـتادگـیام داد بــــه باد
سرو بودم که سحر تودهی تاتاری باد
بیصدا چرخهی آزادگیام داد به باد
دلبريهای تــو با جـذبـه و زيـبايـیشـان
جرعهی جام جنون زادگیام داد به باد
مرگ ، اين محتسب پير هــزار آيــنهرو
سادگی کرد و دلافتادگیام داد به باد
اينک اين سايهی حسرتزدهی عشق من است
ایـــن کـــه راز کــهن ســــادگیام داد بــه باد
سوزِ نَی
ابو ثُمامهء صائدی
از ياران سيدالشهدا(ع) و شهيد نماز، که روز عاشورا به فيض شهادت رسيد.
ابوثمامه هنگام ظهر خدمت امام آمد و گفت : دوست دارم خدای خويش را در حالی ديدار کنم که نماز را که وقتش نزديک شده بخوانم . امام نگاهی به بالا افکند ، فرمود : نمارز را به ياد آوردی ، خدا تو را از نمازگزاران ذاکر قرار دهد . آنگاه ابوثمامه و جمعی ديگر ، با امام حسين(ع) نماز جماعت خواندند . وی جزء آخرين سه نفری بود که از ياران امام تا عصر عاشورا زنده مانده بودند .
سوزِ نَی
هيچکس بر تو و آن بانگ حزين رحم نکرد
کس به قَدُ قامتِ گلگونهی دين رحم نکرد
از زمين تا به اُفق آتش و خون سرزده است
کـس بــه لب تشنگيِ اهلِ يقين رحــم نکرد
شب پس از مرگِ غريبانهی خورشيدِ دلم
بـــر سَـــرِ قتلِ تــو بــر ماهِ مبين رحم نکرد
تيغ و شمشيرِ شب و سايهی دژخيم هراس
بـــر تنِ نازکِ ايـن صــبح بـريـن رحـــم نکــــرد
بنگر از پنجرههايِ دلِ خشکيدهی دشت
تـا بدانـی هوسِ تب بـه زمين رحـم نکرد
ای که از خون دلت لاله وضو ساخته است
بـــر نـمازت عــطشِ بازپسين رحــم نکــــرد
آتش آن شــيونِ گــلگون و غريبانه نديد
شعله بر سوزِ نيستان حزين رحم نکرد
بر غروبت به بلندايِ افـق ابــر گـريست
آسمان آب شد امّا به زمين رحم نکرد
تشنه آغوش
ابراهيم بن حُصين ازدی
از شهدای کربلا و اصحاب دلاور امام حسين (ع) بود، از جمله کسانی که سيدالشهدا(ع) در لحظات تنهايی ، نام برخی از ياران را میبرده و صدا میزده است : ( و يا ابراهيم بن الحصين...) او همواره دوستدار و يار سيدالشهدا بود و در حين سفر ، شب و روزی وی را تنها نگذاشت تا اينکه بعدازظهر عاشورا در کنار امام حسين(ع) به شهادت رسيد.
تشنه آغوش
من که عمری پَيِ ديدارِ تو بودم شب و روز
عاقبت ســوختم و لب نگشــودم شب و روز
دستها تشنهی آغوشِ تو کردم همه عمر
چشمها خيره به سويِ تو نمودم شب و روز
از پــسِ خــلوتِ خـونينِ دلم چــشمگُـــشا
تا ببينی شررِ سرخ وجودم شب و روز
تــا بــه هــمراهِ نســيم تـــو بــه پا خـاست دلـم
سرخوش از عطرِ سبکبار تو بودم شب و روز
لحـظهای نـيست کـه بــر حجم هــوا پــر نـزنم
آسمان خسته شد از اوج و فرودم شب و روز
تا بدانی که چه حالی به دلم دست زدهست
منتظر باش به هنگامِ و ورودم شب و روز
پاره خطهای تب و تشنگیام در وزشاند
به موازاتِ عطش در پی رودم شب و روز
تـا تــو بـازآيـی و پـيغام رســيدن بـدهی
با صبا منتظر بوی تو بودم شب و روز
تازگی
محمد(اصغر) بن علی بن ابیطالب(ع)
از شهدای بنیهاشم در کربلا و فرزند اميرالمؤمنين(ع) است. غم از دست دادن وی برای اهلبيت بسيار تلخ و دردناک بود، به گونهای که حضرت زينب(س) از غم و داغ گران وی و ديگر شهدای کربلا بسيار شيون و زاری کرد.
تازگی
سرزد از دشتِ بلا بوی غم و تازگیات
باز میگشت به ما بوی غم و تازگیات
آخرين رايحهی داغِ تو از خلوت دل
تازه میکرد مرا بوی غم و تازگیات
ای گدازندهی شادی بگو اينبار مرا
میبرد تا به کجا بوی غم و تازگیات؟
عطر شبهای غريبانهی تو داشت دلم
میوزد از همه جا بوی غم و تازگیات
عهد سبزی که دلم با دل سرسبز تو بست
داد بــر بـاد فــنا بــوی غـم و تـازگــیات
منتشر گشت در آفاقِ دلم آتشِ عشق
شيونی کرد به پا بوی غم و تازگیات
چون بنفشه شدنِ روحِ دلانگيز غروب
خيمه زد در همه جا بويِ غم و تازگیات
کی در آغوش تو احساس رهايی بکنيم
کی کند راحت ما بوی غم و تازگیات
قيام
محمد بن عبدالله بن جعفر
پسر حضرت زينب(س) و عبدالله بن جعفر ، که روز عاشورا در رکاب سيدالشهدا(ع) به شهادت رسيد . او و برادرش عون ، پس از خروج امام حسين (ع) از مکه ، در ميان راه به او پيوستند و در کربلا در نبرد تن به تن با دشمن در محاصره قرار گرفتند و عاشقانه و سرمست ، آنقدر جنگيدند تا شهيد شدند .
قيام
عاشقام ، مستيِ اين لحظه حرامم نکنيد
رود و دريـا هـمه را هــديه بـه نـامم نکــنيد
تشنهام ، تشنهی ديدار رفيقی که توئی
ساقيا جرعهای از رود بـــه جـامم نکـــنيد
بيرق افراشتهام تا که تــرا گـريـه کــنم
چشم و دل با خبر از قصد قيامم نکــنيد
بسپاريد دلم را به هوسهای خطر
در شب حادثهها فکر دوامم نکنيد
چشم پوشی اگر از عشق نمودم، همه جا
بــا گُــلِ روشـــنِ لبــخند ســـلامم نکـــنيد
اگر از جنس جنون نيست دل و باورتان
فـــکر پـرواز حـقيرانه بـــه بامم نکـــنيد
دل عاشق شدهام را بسپاريد به من
طعم ديوانگی عــشق حـرامم نکــنيد
در سياهيِ برافراشته بر خلوت خاک
قــصد تارج دل و ديـن و مـرامم نکـنيد
دلِ من سروِ روانيست که آزاده شکفت
ســايه انـدود نباشـيد و بــه دامم نکنيد
دعا
سعد(سعيد) مولی عمرو بن خالد
او به همراه مولای خودش«عمرو بن خالد صيداوي» و گروهی ديگر، به نيروهای امام پيوستند که بعد از ديدار حربن يزيد رياحی که پيش از رسيدنشان به کربلا انجام گرفته بود ، دچار رنج و اندوهی شده بود . حر تصميم گرفته بود که از ملحق شدنشان به امام حسين(ع) ممانعت کند ولی نتوانست . سعد دعای دل را اجابت نمود و در کربلا به شهادت رسيد.
دعا
تو بيا با نفسِ عشق، صدا کن همه را
از پريشانيِ اين خواب به پا کن همه را
ساده با لهجهی آرام و صميمانهی آب
در دلِ جاريِ هر رود ، دعا کن هـمه را
آفتابا ! نفسِ تازه و گرمِ تــو چـه شـد
با دل سوخته مهمانی ما کن همه را
آسـمانا کــه از آن دور بــه مـا مینـگری
با عذاب و عطشات غرقِ بلا کن همه را
چه شد آن لحنِ دلانگيز و بهارانهی گُل
اينک ای بادِ خزان ! چون دلِ ما کن همه را
مَشکــی از ابــر پــُر از آب فـرستاد صــبا
اينک از رويِ کرم هديهی ما کن همه را
تـا دوبــاره بـرسد مــژدهی ديــدار بــهار
مستِ باز آمدن از عطر صبا کن همه را
دست در حـــــلقهی دلدارِی دلدار کــــنيد
مـجلس و محفل آيينه رهـا کــن هــمه را
چــاره کـن ! اين هـمه بـيچارگی دلشـدگان
ناله و اشک و عـزا وقـف خـدا کـن هـمه را
به هوای سر آن يار که بر نيزه شدهست
اشک چشم و دل ديوانه فدا کن همه را
تا همه تشنهی تنهايی داغ تو شوند
در دل مشرق محراب دعا کن همه را
